Michał Kubiak zaczynał w latach 70-tych od ekspresji. Jak wielu innych rzeźbiarzy jego pokolenia zafascynowany był twórczością Georga Sagala. Aranżował wtedy przestrzenne sytuacje łączące figurę ludzką o ekspresyjnym, deformującym modelunku z gotowym, czasem przetworzonym przedmiotem. Modelował w tworzywach kruchych i nietrwałych, za to uległych wobec potrzeby pospiesznego zapisu emocji. Zestawiane lub wkomponowywane w realny przedmiot: krzesło, ścianę, metalową ramę czy koło, kadłubkowate zniekształcone gipsowe postaci znaczyły dramatyczną sytuację kruchej obecności i przemijalności człowieka w świecie rzeczy trwalszych niż on sam i narzucających mu swoiste ramy determinujące jego egzystencję.
Dziś już nie zostało z tych prac prawie nic, zresztą zastosowany materiał nie przewidywał ich trwałości. Zaprogramowana zniszczalność nie pozwalała środkom zapanować nad dążeniem. Jakże odmienny dziś dorobek prezentuje Michał Kubiak. Już sam fakt, ze zwrócił się ku tworzywom trwałym i szlachetnym, jak kamień i metal, skłonić go musiało do szukania odmiennych form i środków wyrazu a przede wszystkim do zgłębienia żmudnego procesu obróbki materii i skomplikowanej technologii. Marmur i brąz określają teraz sposób opracowania formy, która żyje niejako w obrębie specyfiki materiału. Dawny antyestetyzm i brutalizm gipsowych form zastąpiła perfekcyjność opracowania materii, cyzelacja formy zmierzającej do kształtu niemal idealnego w swym uproszczeniu, co widoczne jest zwłaszcza w popiersiach z brązu, Nie oznacza to, iż rzeźbiarz zmieża do salonowej estetyzacji na co podatny jest szczególnie marmur. Okazuje się, że zachował właściwą mu z początkowego okresu skłonność do ekspresji i dążenie do symbolizowania z tą jednak różnicą, że dla „szyfrowania” określonych treści nie rozbudowuje już sytuacji rzeźbiarskiej o charakterze metaforycznej syntagmy plastycznej, ale idea zostaje Wrażona w formie syntetycznie zwartej, doprowadzonej do określonej sylwety bryły.
Popiersie, głowa, figura ludzka – wokół tych gatunków oscyluje twórczość Michała Kubiaka. Forma głowy sprowadza się najczęściej do podkreślenia uogólnionego, charakterystycznego kształtu anatomicznego czaszki, bez indywidualizujących zarysów twarzy. Czasem w ogóle potraktowanej bryle głowy pojawia się jakiś szczegółowiej opraco
